Josh i Mel pewni są
Że stąd zaraz uciekną
Wyrok ich ucieszył Na most biegną co sił
Ale czy przejść go zdołają?
Świetnie.
Nigdy nie lubiłam tego auta. Pójdziemy na pieszo.
W porządku, chodźmy.
Już idziecie?
Tak. Dzięki za wszystko.
- Mieliście tu taki ubaw. - Ubaw?
Nie dyskutuj z narratorem.
Wiesz, gdzie był ubaw?
W Schmigadoonie był ubaw.
Mieli ładne sukienki,
stepujące dzieci
i romantyczne przejażdżki Tunelem Miłości.
Serio?
Wszyscy byli mili, beztroscy i szczęśliwi.
A tu? Przykro mi to mówić, ale to miasto w ogóle mnie nie bawi.
Czyżby?
Na scenie wyglądałaś na całkiem zadowoloną.
Przyznaję, to mi dało zastrzyk adrenaliny.
Szukanie tropów, zabawa w detektywkę.
Zrobiłam to, żeby uratować Joshowi życie.
Ale teraz jest już bezpieczny, więc stąd spadamy!
Pa.
No dobrze. Pa.
- Zostańmy w kontakcie! - Ani mi się śni.
WITAJACIE W SCHMICAGO
Nie.
Josh i Melissa zrozumieli, że wciąż są w Schmicago.
Myśleliście, że to był happy end?
Zostałeś słusznie uniewinniony, więc możecie wracać?
- Nas to uszczęśliwiło. - Podręcznikowy happy end.
Musicie się wiele nauczyć o szczęściu.
Serio? Dobra.
- Skoro jesteś taki wszechwiedzący... - Dziękuję.
...to powiedz nam, co musimy zrobić, żeby się stąd wydostać.
- Naprawdę chcecie wiedzieć? - Tak!
Musicie...
sami na to wpaść!
To nie było miłe.
Tacy z was mądrale? Witamy na stałe
Utknęliście
W Schmicago
Nie pomagasz!
Wy też nie.
Co to miało znaczyć?
Co teraz?
- Nie wiem. - Przepraszam.
To był mój pomysł, żeby tu przyjść.
Nie, próbowałeś pomóc,
a może mi się nie da pomóc.
Nie mów tak, Mel.
Nie chodzi o ciebie. Dosłownie wszyscy są tu nieszczęśliwi.
Czekaj.
- Może o to chodzi. - O co?
Może nie tylko my potrzebujemy happy endu. Może trzeba nim objąć wszystkich.
Narrator powiedział, że nie jesteśmy pomocni.
Może to wskazówka.
Może powinniśmy pomóc innym w odnalezieniu szczęścia.
Tak, to musi być to.
Jak zaaranżujemy szczęśliwe zakończenie dla wszystkich,
skoro nawet dla siebie nie potrafimy?
Czym w ogóle jest szczęście?
I skąd mamy mieć o nim pojęcie?
- Mel... - Pytam poważnie.
Podjęliśmy te wszystkie decyzje.
Poszliśmy na medycynę, wzięliśmy ślub, kupiliśmy dom,
bo myśleliśmy, że dadzą nam szczęście. Ale nie dały.
Gdzie popełniliśmy błąd? Gdzie wszyscy popełnili błąd?
To nie tak. Po prostu... Nie wiem. Życie jest trudne.
Ale czemu?
Czemu musi być takie trudne? Czemu nie może być prostsze?
Nie wiem, jak ci na to odpowiedzieć.
Mam przeczucie, że kluczowy jest tutaj Dooley.
Dooley?
Rzeźnik i ojciec Jenny.
Myśli, że uszczęśliwi go zemsta,
ale tak naprawdę potrzebuje odbudować relację z Jenny.
Wyjaśni jej, że jest niewinny, a ona odzyska ojca.
To uszczęśliwi Dooleya, co uszczęśliwi Codwell,
co uszczęśliwi Jenny, co unieszczęśliwi Kratta,
co uszczęśliwi wszystkich.
- Widzisz? Mamy happy end. - No dobra.
- A jeśli chodzi o coś jeszcze większego? - Na przykład?
Może musimy zabić Hitlera, póki jest dzieckiem.
- Co? - Zabić małego Hitlera.
Który to, według ciebie, jest rok?
Nie mam pojęcia.
Żadnego zabijania. Dopiero co wyszedłeś z więzienia.
Tak tylko głośno myślę.
Wiem i to doceniam.
Ale chyba chodzi o osoby, które tutaj poznaliśmy.
Jasne.
Złociutcy, macie papierosa?
Nie, nadal nie palimy.
Moje ty serdeńko.
Gdzieś tu musi jakiś być.
- Co? - Pogadaj z nią.
- I co jej powiem? - Coś o ojcu.
- Dobra. - Wymyślisz coś.
Jenny, nie uwierzysz.
Zgadnij, na kogo wpadłam?
Twojego ojca.
To bardzo dziwne.
Ja nie mam ojca.
Wiem, że masz do niego pretensje...
Pretensje?
Mój ojciec zabił moją matkę.
Trafił do więzienia, a ja do sierocińca.
Odtąd byłam zdana tylko na siebie.
Masz pojęcie, co przeżyłam?
Masz?
Tak mi przykro, Jenny.
Nawet sobie nie wyobrażam, ile musiałaś wycierpieć.
Ale może to nie twój tata ją zabił?
Może od początku był niewinny i strasznie za tobą tęskni?
Melissa! Skończ.
Nie chcę mieć z nim nic wspólnego.
W moich oczach ten człowiek jest martwy.
Zrozumiałaś?
Wyglądasz bajecznie. Pasuje ci dużo bardziej niż włosy.
Włosy.
Masz ochotę wybrać się w pewne bajeczne miejsce?
Już pędzę.
Załatwię to.
Jak tu cudownie! Co to za miejsce?
MIŁEGO DNIA
Banda hipisów ma nam pomóc?
Chcemy, żeby Jenny dała ojcu szansę.
A oni głoszą miłość, przebaczenie i te sprawy.
Próbuję różnych rzeczy.
- Cóż za pyszna bohema! - Tak.
Tylko ostrzegam, że są trochę oschli dla nowych.
- Cześć! - Cześć, siostro!
Witamy w komunie.
A ja witam u mnie.
Proszę, proszę. Syn marnotrawny powrócił.
- Zapiszcie to. - Już!
Witaj z powrotem.
Dzięki.
Witamy też żonę Josha, Melissę.
Nie trzeba, obejdę się.
Nowa twarz.
Jenny. Witaj.
Jestem Topher.
Zdążyliście akurat na zebranie.
- Okej. - Jeny.
Zebranie!
Zbastuj.
Omówmy raz jeszcze kwestię granoli. Skoro bierzesz miarkę, zostaw miarkę.
- Łapiecie? - Zapamiętam.
Kto chce usłyszeć przypowieść?
Ja!
Zaproponujcie jakiś temat.
To może być osoba, miejsce, przedmiot codziennego użytku.
- Topher! - Złomowisko!
Kwiatek!
- Ojciec! - Padło „ojciec”.
Dobrze. Będzie o ojcu.
Pomyślmy.
To historia o naszym ojcu, który jest w niebie...
Przepraszam.
Tak tylko głośno myślę, ale może to będzie zwykły ojciec?
Dobrze.
Zwykły ojciec podróżował ze swoim najstarszym synem...
Drobna sugestia. Może lepiej z córką?
Niech będzie.
Podróżował ze swoją córką...
- Wiesz co? - Koniec sugestii.
- Przepraszam. - Dobrze.
Podróżował z najstarszą córką, kiedy natrafili na wioskę...
Ostatnia rzecz.
Może nie będą razem podróżować?
Właśnie. Może stało się coś okropnego
i od lat nie mieli kontaktu.
- Czemu tak dręczysz mnie? - Co?
Krytykujesz mnie?
Skąd pomysł, że wiesz lepiej ode mnie?
- Nie, coś ty. - Wiecie co?
Sami to zróbcie
Skoro wydaje wam się, że Jesteście w tym lepsi niż ja
Łaski bez, mam dość
Mam dość
- On tak serio? - Tak, to...
My mamy...
Dobrze.
Mel.
Nie.
No dobrze, to będzie historia o...
To piosenka.
- Ogarniesz to? - To twój pomysł.
Ale ty lepiej śpiewasz.
Nie cierpią mnie.
- Możesz po prostu... - Zrób to!
Opowiem wam historię o Penny z Peru
Zamieszkała w mieście, była jedną z wielu
Ojciec listy pisał, leżały na stosie
Czy mu odpisała? Nie, miała to w nosie
Nowy list przyszedł i treść smutną miał
„Jest nam bardzo przykro Lecz twój ojciec zmarł”
Zmarł
Więc
Pomów z tatą, po-pomów z tatą
On ci zawsze posłuży radą
Trochę wad ma, lecz wciąż się stara
Więc pomów z tatą, po-pomów z tatą już
Pomów z tatą, po-pomów z tatą
Pomów z tatą, po-pomów z tatą już
Tylko tyle wiem o Lennym z Salem
Szmalu mało miał, cóż, nie miał go wcale
Dziany ojciec rzekł: „Synu, dam ci kaski”
Lenny na to: „Nie. Nie chcę twojej łaski”
Jakiś czas potem leżał już w rynsztoku
A ja słyszałam, jak bredził w amoku
Amoku
Amoku: „Tato”
Więc
Pomów z tatą, po-pomów z tatą
On ci zawsze posłuży radą
Choć cię nie cenił, może się zmienił
Więc pomów z tatą, po-pomów z tatą
Przypuszczalnie umrze przed tobą
Więc warto pomyśleć nad zgodą
Choć może mieć myśli mordercze
To warto okazać mu serce
Przypuszczalnie umrze przed tobą
Więc warto pomyśleć nad zgodą
Choć może mieć myśli mordercze
To warto okazać mu serce
Pomów z tatą
Tatą
- Dzwoń - Tata
Dzwoń
Pomów z tatą, po-pomów z tatą
On ci zawsze posłuży radą
Choć jest wariatem, tyś jego światem
Więc pomów z tatą, po-pomów z tatą już
Już!
Zadzwonię do taty.
Ja też.
Mój zmienił numer.
Jenny, nie chciałabyś z nikim porozmawiać?
Chciałabym.
Z tym złośnikiem z namiotu.
Raz jeszcze Josh i Melissa ponieśli porażkę.
Po co ja się w to angażuję?
Nikt cię o to nie prosił.
Wykonuję swoją pracę!
Spędzimy teraz trochę czasu z młodszą, atrakcyjniejszą parą.
- Hej! - Po zmroku.
Noc jest bardziej romantyczna.
Dziękuję!
Cześć.
- Mogę dołączyć? - Oczywiście.
Dziękuję.
Stworzyłeś tu fantastyczną komunę.
Jest taka nieskrępowana i bajeczna.
Brudne, bose stopy i przypadkowo pomalowane twarze –
wprost pysznie.
I wszyscy cię tu uwielbiają.
Oczywiście wcale im się nie dziwię.
Chyba masz rację.
- Coś nie tak? - Nie wiem. Po prostu...
Czasem czuję się jak oszust.
Jakby bardziej pociągało ich wyobrażenie na mój temat niż prawdziwy ja.
Wiem, o co ci chodzi. Czuję się tak, występując w klubie.
Chociaż to uwielbiam,
to czasem mam wrażenie, że nigdy nie schodzę ze sceny.
A jeśli tak, to gdzie kończy się tancerka, a zaczynam prawdziwa ja?
- Wybacz, plotę bez sensu. - Nie przepraszaj.
Rozumiem cię. Mam te same wątpliwości.
To dziwne, bo dopiero się poznaliśmy,
a, jeśli mam być szczera, romantycy nie są w moim typie.
Ale...
Nie wiem...
Po prostu czuję, że przy tobie mogę być sobą.
Mam tak samo. To takie, nie wiem, naturalne.
- Rozumiesz? - Tak.
Chwytałam każdy dzień
Życie spędziłam na scenie
Lecz czułam, że to wszystko kłam
Potem znalazłam cię
Płynę, gdzie niesie prąd
Czując, że gdzieś jest lepszy ląd
Czego szukałem – nie wiem sam
Potem znalazłem cię
Nie wiem, co ty teraz czujesz
Nie wiem, jak to nazwać mam
Lecz dotknij mnie, a świat wiruje
To chyba jest
Uczucia moc
Nie chcę byś zmieniał mnie
Nie próbuj ratować, bo to śmieszne
Chcę z tobą budzić się co brzask
To wystarczy mi
Patrząc wysoko tam
Czekałem na miłość
Na jakiś znak
A w oczach twych widzę boski blask
To wystarczy mi
Nie wiem, co ty teraz czujesz
Nie wiem, jak to nazwać mam
Lecz dotknij mnie, a świat wiruje
To chyba jest
Uczucia moc
Czy to nasze dzieło?
Myślę, że to może być nasze dzieło.
Czekaj. Miłość jest kluczem do szczęśliwego zakończenia?
- Może o to chodzi. Więcej romansu. - Tak.
Myślisz o tym samym?
- Trzeba spiknąć Ronniego i Jareda. - Kogo?
Tych dwóch tancerzy. Jest między nimi chemia.
A, ich. Nie. Myślałam o Dooleyu i pannie Codwell.
Dooleyu?
Rzeźnik i opiekunka z sierocińca.
Okej.
Jeśli sprawimy, że Dooley zacznie myśleć o miłości
zamiast o brutalnej zemście,
to doprowadzimy do happy endu.
No tak. To ma pewnie więcej sensu.
Bo jestem całkiem pewna, że Ronnie i Jared uprawiają właśnie seks w starej lodówce.
Miłość wisi w powietrzu.
KAWIARNIA ABSYNT
One tak robią.
- Zamknięte. Zabrakło mięsa. - Jest 9.00 rano.
Dzień dobry, panie Blight. Co słychać?
Na świecie roi się od larw ludzkich porażek.
Żadne światło nie przebije się przez zło.
Pogoda dopisuje.
Przynajmniej coś.
- Co u Jenny? - Wszystko dobrze. A wręcz świetnie.
No tak.
Dobrze.
Chcieliśmy z panem porozmawiać
o kimś innym, kto się panem interesuje.
- Policja? - Nie.
Interesuje się uczuciowo.
Kobieta.
- Kobieta? - Skąd to zdziwienie?
Jest pan wolny.
Ma swój własny biznes.
- Pora wyjść do ludzi. - Wie pan co?
Dobrze zrobiłaby panu kolacja z panną Codwell.
Sąsiadką.
Żadna kobieta mnie nie zechce.
Spójrzcie na mnie!
A gdzie tam. W czystym ubraniu będzie się pan świetnie prezentował.
Prawda, Josh?
Jasne.
Panno Codwell, ślicznie pani dziś wygląda.
Prawda, że ślicznie wygląda?
Zabrałem tasak.
Świetnie.
Jest wspaniały. Taki lśniący. Taki... pokaźny.
Jak minął pani dzień?
Okropnie. Te nicponie nie dają mi spokoju.
Ciągle tylko: „Chcę jeść. Chcę spać. Włosy mi wypadają”.
Mam tego dość!
Mnie ciągle wypadają włosy.
A nie narzekam.
Właśnie. Dziękuję.
To może je pani nakarmi? Skoro są głodne.
Przypomniałeś mi.
- Może zaczniemy jeść? - Jasne.
- Wygląda pięknie. - Pyszności.
Uwielbiam mężczyzn ze zdrowym apetytem.
Pomogę panu.
Bardzo dziękuję.
Nie pamiętam, kiedy ostatni raz...
ktoś pokroił mi mięso.
To wspaniały nóż.
A pani ma wprawną rękę.
Wypiję za to!
W pewnym sensie są uroczy.
Nie wierzę, że się udało.
- Przyjemne uczucie. - Masz rację.
Dobrze się dziś bawiłem.
Tak?
Ja też.
Dziękuję panu za kolację.
I pożyczenie noża.
Proszę go zatrzymać.
Mam ich mnóstwo.
Ojej. Dziękuję.
Może zajdzie pan do mnie na rozchodniaczka?
- Do pani? - Tylko na drinka.
Sieroty są już w klatkach, ale mogę je obudzić.
Wyuczyłam Tammy'ego na barmana.
Dobrze. Dziękuję.
Ten wielki sklep wykupuje całe mięso od dostawcy,
a dla mnie już nic nie zostaje.
I nie mogę nic z tym zrobić.
To okropne. Przestanę u nich kupować.
Nie musi pani.
Ma pani pełne ręce roboty, próbując wykarmić tyle sierot.
Okropne stworzenia, co do jednego. I nie mają za grosz wdzięczności.
To przykre.
Wiecznie tylko rozrabiają.
Do butelek ginu wlewają wodę.
Wymiotują do moich butów. Umierają na zapalenie płuc.
- Zaraza! - Szkodniki!
Gdybym mogła, pozbyłabym się większości.
Obrzydliwe!
Wynocha!
Pani ma zbyt wiele sierot. Ja mam za mało mięsa.
Życie to kupa gnoju.
Na którym będziemy się ślizgać, póki nie upadniemy pośród drwin.
Ma pan rację.
A gdybym tak ja mogła pozbyć się części sierot,
a pan jednocześnie uzupełniłby zapasy mięsa?
Co dokładnie pani sugeruje?
Panie Blight, panie Blight Gratkę tu dla pana mam
Roczny zapas gołąbków Pysznych tak, że brak słów
Które poznać musi pan
Zapraszamy do sklepu mięsnego Blighta.
Co możemy dziś podać?
Są może serdelki?
Świeże z Anielki
A kotlety?
Tak, będą z Anety
- Łopatka? - Agatka
- Kaszanka? - Hanka
- Szaszłyki? - Z Weroniki
Do tego z masłem grzanka
Jest może szynka?
Cóż, dobrze pan trafił
Z kogo pan woli? Marty czy Tymka?
- A żeberka? - Może być Felka?
- A może foie gras? - Voilà, c'est Francois
- Golonka? - Ilonka
- Salami? - Beniamin
Mamy też Rubena, jeśli wolisz pastrami
- Macie gulaszowe? - Jeśli to do zupy
Proponuję tomaszowe Skrojone prosto z d...
Panno Codwell, proszę! Tutaj są dzieci.
Już niedługo.
Tak, bo je zabijemy i sprzedamy jako mięso.
Hej!
Nie ma taty
Nie ma mamy
Czy widzisz łzy?
Nos zasmarkany?
Mierzą się ze światem podłym i złym
Słodko uśmiechając się przy tym
Och, aż chce się schrupać je
Pyszne!
Trudno o pieczeń
I dewolaje
Gdy zaplecze
- Pustką wieje - Wieje
Zanim zrobią się z nich chudziny
Przeróbmy dziatki na wędliny
Och, aż chce się schrupać je
- Kolacja! - Ostrożnie! Zrobicie sobie krzywdę.
Chociaż nikt nas nie szanuje
To każdy się delektuje
Nie chcemy się przechwalać
Lecz będziesz nas zachwalać
Słodsze od cukierków i ciast
Och, aż chce się schrupać nas
- Nie ma taty - Choć nikt nas nie szanuje
- Nie ma mamy - Każdy się delektuje
- Czy widzisz łzy? - Nie chcemy się przechwalać
- Nos zasmarkany? - Lecz będziesz nas zachwalać
Mierzą się ze światem strasznym i złym
Słodko uśmiechając się przy tym
Och, aż chce się schrupać je
Zdradzę ci
Na smalec patent
Na patelni
- Podsmaż Agatę - I zagryź jej bratem
Kiedy brakuje składników
Trzeba szukać zamienników
Och, aż chce się je
Choć są żylaste
Och, aż chce się schrupać je
Schrupać je
Schrupać się chce
- Spójrz na nich. - Są tacy szczęśliwi.
Nie chcę chwalić dnia,
ale to zaczyna przypominać szczęśliwe zakończenie.
Spisaliśmy się.
Zmarł
Więc pomów z tatą
Po-pomów z tatą
On ci zawsze posłuży radą
Trochę wad ma, lecz wciąż się stara
Więc pomów z tatą, po-pomów z tatą już
Pomów z tatą, po-pomów z tatą
Już
Tylko tyle wiem o Lennym z Salem
Szmalu mało miał, cóż, nie miał go wcale
Dziany ojciec rzekł: „Synu, dam ci kaski”
Lenny na to: „Nie. Nie chcę twojej łaski”
Jakiś czas potem leżał już w rynsztoku
A ja słyszałam, jak bredził w amoku
Amoku
Amoku: „Tato”
Więc
Pomów z tatą, po-pomów z tatą
On ci zawsze posłuży radą
Choć cię nie cenił, może się zmienił
Więc pomów z tatą
Po-pomów z tatą
Przypuszczalnie umrze przed tobą
Więc warto pomyśleć nad zgodą
Choć może mieć myśli mordercze
To warto okazać mu serce
Przypuszczalnie umrze przed tobą
Więc warto pomyśleć nad zgodą
Choć może mieć myśli mordercze
To warto okazać mu serce
Pomów z tatą
Napisy: Daria Okoniewska