Josh w więzieniu gnije
Za zabójstwo Elsie Vale
Och, Josh, czemuś to zrobił?
Nie zrobiłem. Nie jesteś wszystkowiedzący?
Czy jestem? Kto to wie?
Ty.
Melissa załatwia mi prawnika. Wyjdę stąd.
Nie, twój zegar już wybił
Wnet na krzesło wyślą cię
Schmiga-wy-rok śmierci
Daj spokój.
Jak często to się tu zdarza?
Może od czasu do czasu.
Ale nawet w najgłębszych czeluściach rozpaczy
nagle, w zaskakującym przebraniu, pojawia się niespodziewany przyjaciel.
Przyjaciel?
Idziemy.
- Właź, śmieciu. - Za co?
Zakłócanie porządku, nielegalną pikietę i przypowieści bez wyraźnego morału.
Ja tylko dzieliłem się radością. Przydałoby ci się trochę.
Zamknij jadaczkę, odchyleńcu.
Wy z tymi swoimi ideałami, protestami
i determinacją, by urzeczywistniać marzenia.
Pokój i miłość.
A co powiesz na „zamknij” i „się”?
Kocham pana, sierżancie Rivera. Złość to smutek, który nie ma ujścia.
Idź do diabła.
- Cześć. - To chyba jakieś żarty.
Jestem Topher. Pokój.
Cześć, jestem Josh.
- Za co siedzisz? - Morderstwo. Ale jestem niewinny.
Spokojnie, wierzę ci.
Dzięki, doceniam to.
Hej! Ja też! Ja też jestem niewinny.
- Wierzę ci. - Nie obrabowałem banku.
Wierzę ci.
- Nigdy jej nie dotknąłem. - Tobie również wierzę, Conrad.
- No tak. - Wszystkim wam wierzę.
Powinniście być wolni.
Świetnie.
Wiem, że marnie to wygląda. Ale nie rozpaczaj.
Pewnie jest lepiej, niż myślisz.
Spójrz na mnie.
Mam 30 lat i wciąż nie znalazłem sensu swojego życia.
Będzie o tobie?
Od zawsze czułem, że jestem wyjątkowy.
Że jest mi pisane coś wielkiego. Tylko jeszcze nie wiem, czym to coś jest.
To życie jest jak puzzle Musisz odnaleźć każdą część
Aż cały obraz masz Złożony z małych szczęść
Liryk pisze wiersze Nektar spija trzmiel
Kiedy to ja w końcu odnajdę cel?
Myszka wyjada okruszki
Rudzik w przestworzach mknie
Co w życiu robić mam?
Kim jestem w środku tam?
Kiedy ujrzę
Mą bramę do gdzie?
Twoją bramę do gdzie?
Przyszłość widzą wróże Mim porozumiewa się przez gest
A ja czuję w środku, że Wielkość mi pisana jest
Butle mają korki Pająk młode je
Kiedy mój los w końcu rozstrzygnie się?
- Wielbłąd się kocha na piasku - Przestań.
Stołek do siedzenia jest
Co w życiu robić mam? Kim jestem w środku tam?
Kiedy ujrzę
Mą bramę do gdzie?
Mą bramę do gdzie
Posłuchaj, kolego. Będzie dobrze.
Jesteś młody.
Masz włosy, mnóstwo włosów.
Cierpliwości.
Poza tym jesteś bogaty i biały. Poradzisz sobie.
Dzięki, druhu. Wiesz co?
Osobiście dopilnuję tego, żebyś wsiadł do autobusu szczęścia.
Autobusu szczęścia?
To wskazówka?
Panie narratorze?
Jest szałowy.
Żeby do niego wsiąść, potrzebujesz tylko... miłości.
Nie, ja potrzebuję prawnika.
BOBBY FLANAGAN, ADWOKAT DOŚWIADCZENIE, PEWNOŚĆ
Przepraszam. Szukam pana Flanagana.
Pan Flanagan to mój ojciec.
Po tym, jak stracił licencję lekarską.
Mów mi Bobby.
Jasne. Przepraszam za to.
Ale tak, super, kobieta prawniczka.
- Prawniczka to żadna sensacja. - Pewnie.
Zgadzam się. Jestem lekarką.
Nie pchamy się na sędziów. Nie odbiło nam! Chyba że okres się zbliża.
A jednak.
Liczyłam, że pomożesz mojemu mężowi, Joshowi.
Który siedzi za zabójstwo Elsie Vale, tancerki.
Wiem o wszystkim, co się tu dzieje.
I nie kiwnę palcem bez zaliczki, a jestem najdroższa w mieście.
Dasz radę wyskrobać dziesiątaka?
Nie wiem, ile to jest, ale przed podróżą zahaczyliśmy o bankomat.
Mam tu 20 dolarów.
Proszę, proszę, pani Pełnakiesa.
Kupiła sobie pani moje zainteresowanie.
Świetnie. Zatem...
Zapewne chcesz mnie lepiej poznać.
Co tu dużo mówić? To klasyczna historia.
Zdobyłam BA na BU, LLD na NYU, a moje N-O-Gi dał mi B-Ó-G.
Na studiach wciąż słyszałam „Nie!”.
Ale po jakimś czasie zrozumiałam.
Widzisz, świat uparcie mówił mi „nie”.
Ale okazuje się, że „nie” nie zawsze znaczy „nie”.
Tu bym się kłóciła.
Ale wygrywałaś już podobne sprawy?
Bobby nie rozpamiętuje. Bobby to czas teraźniejszy, trzecia osoba.
TRYBUNA SCHMICAGO PROKURATOR SIĘ MORDUJE, A BOBBY CZARUJE
Oto co zrobimy.
Najpierw zawojujemy prasę.
Potem usidlimy sąd.
Wierz mi. Kiedy roztoczę swój czar, żadna ława nie skaże twojego mężulka,
- nawet jeśli znów zabije. - Dla jasności, Josh tego nie zrobił.
Skoro jesteś tego taka pewna, to mu pomóż, znajdując zabójcę.
Ja? Jak?
Zalecam standardowy numer.
Zatrudnij się jako tancerka w klubie.
Może coś wywęszysz.
To jest tu standardem?
Przesłuchania zaczynają się w południe.
Jaki masz rozmiar buta – 45?
Muszę coś wyznać.
Kiepska ze mnie tancerka.
Na weselach ledwo daję radę.
Proszę.
Muszę spotkać się z nowym klientem i zbałamucić prasę.
Połamania nóg, tancereczko.
Życie mężulka od tego zależy.
Wszystkie macie wielkie marzenia i jesteście głodne sławy.
Wyczuwam waszą desperację jak pieczoną szynkę.
Ale za sławę musicie zapłacić potem, godnością, a nawet pieniędzmi.
Nie przyjmuję czeków, więc nawet nie pytajcie.
Szukamy tancerki równie dobrej jak Elsie, kiedy jeszcze żyła.
Dajcie z siebie wszystko.
Zatańczcie cały układ, stojąc tyłem do ściany.
Fünf, sechs, sieben, acht!
Jeszcze raz! Fünf, sechs, sieben, acht!
Muszę coś jeść
Wczoraj na obiad miałam świeczkę
Na czynsz brakuje Nie mam już rajstop
Dziegciu już zjadłam całą beczkę
Jak ja nakarmię dzieci swe? Po co mi tyle dzieci jest?
Będę musiała chyba sprzedać je
Spóźniłam się.
Cześć wam.
Eins, zwei, drei, vier, fünf, sechs!
Rany. Jesteście takie szczupłe, eleganckie i kościste.
Czuję się przy was jak pokraka.
Kim ona jest? Nic nie umie
- Hej! - Powinna z tyłu sceny stać
- Powinna z tyłu sceny - Słyszę was.
Ciągle wpada na którąś z nas W dodatku dziwnie krzywi twarz
Ma braki i dwie lewe nogi
Dobrze, potraficie tańczyć.
Przynajmniej większość. Ale to nie wystarczy.
Chcę wiedzieć, czemu tu jesteście.
Zaczęło się od rozpadu małżeństwa moich rodziców.
Obok poradni małżeńskiej było studio tańca.
Zakradałam się tam, by tupaniem zagłuszyć
kłótnie rodziców o to, kto jest bardziej rozgoryczony.
Nim się zorientowałam, stałam już na pointach.
I zakochiwałam w facetach bez wzajemności.
Ojciec był wojskowym.
Wiecie, uwielbiał musztrę.
Zmuszał moich braci, siostry i mnie do występów przed gośćmi.
Nienawidziłam, gdy to robił.
Błagałam, by pozwolił mi spróbować szampana.
Odmówił, ale to mnie nie powstrzymało.
Miał dziewczynę, elegantkę.
Była jakąś arystokratką, nie żartuję.
Później tego wieczoru dała mi calutką butelkę.
Wtedy zaczęłam tańczyć.
Czemu tu jestem?
Dorastałam i dojrzewałam w Buffalo.
To wszystko.
Dojrzewanie. Buffalo.
Sporo przeszłyście.
Głupio mi z wami konkurować lub zakładać, że ładnym i szczupłym jest łatwiej.
Ale może...
Jestem lekarką, a lekarka leczy
Pomagam ludziom każdego dnia
Lecz za każdym razem, gdy odbieram poród
Pytam, kiedy to będę ja?
Nawet jeśli wykonam bez drgnięcia Dystocję barkową
Nagłe cesarskie cięcia
Ciężko jest mi przetrwać dzień
Bo nieustannie się czuję, jak kobiety cień
Ten rozmiar L
Pragnie wykazać się
I oczyścić męża z zarzutów
Dość gadania! Tańczcie, jakbyście walczyły o życie!
Jeść dzieciom muszę dać
Nie pod latarnią stać
Jeść dzieciom muszę dać
Czekajcie.
PRAWO JAZDY
Podjęłam decyzję.
Wasze historie są fascynujące, ale muszę zatrudnić najlepszą tancerkę.
Sekundkę.
Ale emocje, co?
Żartuje pan. Naprawdę? Jest pan pewien?
- Widział ją pan? - Słyszałaś wuja Octaviusa.
Pana Kratta. Do dzieła.
Ty. Dostałaś robotę.
Chcę tylko powiedzieć, że to był prawdziwy przywilej
- móc z wami zatańczyć... - Zamknij się.
Tak to już bywa. Tylko jedno wolne miejsce.
Szczerze mówiąc, takie włosy to utrapienie.
Wplątują się w drzewa.
Wszy się rozsiewa.
Wiatr je rozwiewa.
Idzie Bobby
Kto?
Idzie Bobby tu
Cześć, chłopcy.
Idzie Bobby, Bobby, złotko
Fiu-fiu, fiu-fiu, fiu
Wszyscy są?
Zadowoleni?
Pomóż, Bobby
Wspomóż chłopców swych
Pomóż, Bobby
Wypuść nas ze względów formalnych
Nie teraz, chłopcy.
Chciałabym wam pomóc, ale nie mogę zająć się waszą apelacją.
Bobby
Fiu-fiu, fiu-fiu, fiu!
Bobby Flanagan, prawniczka.
Twoja kochanka mnie wynajęła. Wysoka brunetka. Dość marudna.
To moja żona.
Wyciągniesz mnie stąd?
Nie wiem, ale za opłatą spróbuję.
Nie muszę wiedzieć, dlaczego to zrobiłeś.
- Nie zrobiłem. - To też bez znaczenia.
Rób, co ci każę.
Wygrywa się szwindlem, szachrajstwem i szwungiem.
Szachrajstwem?
Prawo to 10% precedensu i 90% zachwytu.
A ja potrafię zachwycać.
Za godzinę widzimy się na spotkaniu z prasą.
Za godzinę? Poczekaj...
Spotkanie z prasą? Ale...
Pomóż, Bobby
Wspomóż chłopców swych
Pomóż, Bobby
Wypuść nas ze względów formalnych
Pracuję nad tym, chłopcy. Pracuję nad tym.
Bobby!
Ale...
Byłam zaskoczona pani wyborem, ale jakiś talent mam, prawda?
- Jasne. - Co tam jest?
MIEJSCE ZBRODNI NIE WCHODZIĆ
Nie wchodzić. Trupi bajzel.
Próba za godzinę. Niczego nie gól.
- Róż na kolana. - Kolana?
Wymagają konturowania?
Melissa! Dzięki Bogu. Tak się martwiłam.
Słyszałam o Joshu. Nie wierzę w ani jedno słowo.
Josh nie mógłby zabić Elsie! Jest zbyt cudowny!
A ja mam nosa do ludzi.
Dziękuję.
Będziesz pracować w klubie.
Wezmę cię pod swoje skrzydła i nauczę wszystkiego, co wiem.
Nie musisz tego robić.
Nalegam. Oby tylko sława nie namieszała ci w głowie.
Gdzie tam. I coś ty za jedna?
Ale z ciebie dowcipnisia!
Będzie wprost cudownie mieć cię obok. Musisz ze mną zamieszkać.
Naprawdę? Zaraz, chodzi ci o...
Sypialnia biednej Elsie stoi pusta. A ze mną tak miło się mieszka.
- Znikam za dnia, a tym bardziej w nocy. - Mogłabym na tym skorzystać.
W sensie uczyć się od ciebie.
Może opowiesz mi o Elsie i o tym, kto mógłby chcieć ją zabić.
Będziemy miały ciekawsze tematy niż brutalne, nierozwiązane morderstwo.
To postanowione. Wprowadzisz się i będzie nam pysznie!
A zło odejdzie na zawsze.
Czy ktoś ma dwa papierosy? Razem z sublokatorką musimy zapalić.
Nie trzeba, nie palę.
Dobra, to wygląda nieziemsko.
Nie poradzę sobie.
Poradzisz. Trzymaj się tekstu.
Panowie i panowie dziennikarze, znacie mnie, Bobby Flanagan, prawniczkę.
I to jak.
Przestańcie.
Jestem tu z moim klientem, rzekomym zabójcą, Joshem Skinnerem.
Nie chodzi o to, czy Josh Skinner brutalnie zamordował Elsie Vale.
- Nie? - Pytanie brzmi:
„Co go sprowokowało?”.
Mój klient przeczyta oświadczenie.
„Elsie Vale nie zasłużyła na śmierć.
Ale nie żyje, a ja jestem w więzieniu. Dlaczego?
Za tę tragedię i mój w niej udział można winić wyłącznie jedno.
Jazz”.
Wiedziałem.
Znów zawinił jazz.
- Diabelska muzyka. - No nie!
„To była zbrodnia w afekcie,
wywołana bezwstydną muzyką podlaną trunkiem”?
Jazz i trunki. Zawsze idą w parze!
Wypiję za to!
„Wstydzę się tego, że pozwoliłem, aby jazz zainfekował moją duszę.
Przepraszam za moje czyny
i nigdy już nie będę słuchał tak diabelskich, improwizowanych,
harmonicznie złożonych...”
„Melodii, jak...”
- Czytaj dalej. - Nie mogę.
Nie mogę tu stać i mówić, że zabiłem kogoś z powodu jazzu.
Udaję, że go lubię, tak jak wszyscy.
Ale błagam, jazz nie zabił Elsie Vale.
Tak jest.
Mój klient bredzi. Odsuńcie się. Jego jazz może być zaraźliwy.
- Nie żałujesz swoich czynów? - Nie, bo jestem niewinny.
Mordercy nie jest przykro!
- Już ma gazetę? - Zrobisz to znowu?
Nie zabiję jej? Tak.
- Morderca znów to zrobi! - Jak on to...
Pozwólcie, że naradzę się z klientem.
- Tyle nam wystarczy. - By skazać go na krzesło.
Czekajcie! Jak o tym pomyślę, to może jednak to był jazz.
Idziemy.
- Sakramenty? - Zadzwonię.
Josh!
- Mel! Tu jestem! - Josh!
- Mam wspaniałe wieści. - Dzięki Bogu.
- Dostałam pracę. - Jaką pracę?
Jestem tancerką w klubie.
Powaliłam wszystkie konkurentki.
Świetnie.
Dziękuję wam.
Jakie to miłe.
Bardzo się cieszę, że byłaś najlepsza, kochanie.
Ale nieco się martwię, że zostanę stracony za zbrodnię,
- której nie popełniłem. - No tak, Elsie. Wrobiono cię.
Przepraszam. Chyba...
uwiódł mnie splendor i blichtr tego wszystkiego.
Ale zrobiłam to wyłącznie po to, żeby udowodnić twoją niewinność.
To standardowy numer.
Dziękuję, kochanie.
- Naprawdę to doceniam. - Wiem.
Rany, to było naprawdę piękne.
Poznaj Tophera.
Miło cię poznać, Topher.
- Szałowo wyglądasz. - Dzięki.
Chciałbym tak kochać.
Wciąż szukam.
To cię nie dotyczy.
No tak, przepraszam.
Jak poszło spotkanie z prasą?
Kiepsko. Nie trzymałem się tekstu i teraz wszyscy chcą mojej śmierci.
Josh.
Mogę tu umrzeć tak naprawdę?
No pewnie. Dlatego to taka świetna rozrywka.
Rozrywka?
Zignoruj go, to może sobie pójdzie.
Nie znasz mnie.
Spudłowałeś.
- Celowo. - Posłuchaj mnie.
Wyjdziesz stąd, bo ja o to zadbam.
Nie tylko zastąpiłam Elsie, ale mieszkam w jej pokoju.
Poszukam wskazówek,
znajdę prawdziwego mordercę i udowodnię twoją niewinność.
- Tak myślisz? - Jestem pewna.
Wyciągniemy cię stąd
i zyskamy szczęśliwe zakończenie, cokolwiek to znaczy.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Rany.
Jak gołąbki.
Może i ja znajdę to, czego szukam.
To nie dotyczy ciebie, Topher.
Oto i ono. Iście dekadenckie gniazdko nieprawości.
Czyż nie jest boskie?
W Nowym Jorku byłoby warte z 1,8 miliona.
Masz mało rzeczy.
Śmiało korzystaj z garderoby Elsie.
Jej się już nie przyda.
Wątpię, żeby cokolwiek na mnie pasowało. Macie tu małą rozmiarówkę.
Będzie pasowało, wszystko jest ze streczu.
Rany, ile kwiatów.
Musisz mieć wielu adoratorów.
Nie, wszystkie są od pana Kratta.
Należy do niego praktycznie całe Schmicago.
Wiem, poznałam go.
Cudowny, prawda?
Pocieszamy się nawzajem po śmierci Elsie.
Była jego ulubienicą. A teraz chyba ja nią jestem.
Myślisz, że to dobry pomysł?
To się dzieje dość szybko, a poza tym to twój szef, więc...
Musimy łapać każdą chwilę szczęścia. Świat może się jutro skończyć.
Poza tym pan Kratt obiecał zrobić ze mnie wielką gwiazdę,
o czym zawsze marzyłam.
Proszę!
Drogie panie.
Pan Kratt oczekuje cię na kolacji za 20 minut. Masz to założyć.
- O Boże. - I więcej kwiatów?
Zrobi ze mnie botaniczkę.
Dajcie mi chwilę, szybko się przebiorę.
Jasne, tak.
To może ja je wezmę.
Wiesz, jakie masz szczęście, mogąc wystąpić dziś w klubie?
Nie każdemu jest dane spełnić to pragnienie.
Na pewno.
Oczywiście wszystkim będzie brakować Elsie.
Tak. Widziałem, jak tańczysz.
Nie. To takie smutne, co ją spotkało.
Dobrze pan ją znał?
- Skąd to pytanie? - Jestem ciekawa.
Jeśli chcesz być szczęśliwa w Schmicago, przyjmij moją radę.
Nie wtykaj tego ślicznego noska w nie swoje sprawy.
Nie chcesz skończyć jak twój mąż.
Gotowa.
Na pewno jeszcze się spotkamy.
Miłej zabawy.
Jeśli chodzi o pana Kratta.
Wiem, że wyglądam na trzpiotkę, która robi same głupstwa.
Jenny, nie to chciałam...
I wiem, że stanowimy niedobraną parę,
ale robię, co muszę, by przetrwać. Jak my wszystkie.
Pa!
Dobra, wskazówki.
Szukaj wskazówek.
Ciekawe, czy to jest wskazówka.
Może powinnam to przymierzyć.
Kiedyś gwiazdy przyrzekałeś mnie
Teraz ta miłość jest jak więzienie
Za kraty trafiłam
Choć nic nie zrobiłam
Więc zanim zaczniesz rozdawać cygara
Uciekam stąd
Bo, skarbie mój, to był błąd By mnie zakuć w kajdany
Po wszystkich latach twej kontroli
Nadszedł koniec mej niewoli
Wybacz, lecz nic nie poradzisz Znów do paki mnie nie wsadzisz
Co to było?
Przyjechali.
Szybciej! Zmiatajmy stąd!
- Wiedziałem, że przyjedziecie. - Co?
Gotowy wsiąść do autobusu szczęścia?
Dosłownie? Myślałem, że to metafora.
On istnieje. Zarezerwowaliśmy ci miejsce.
Nie wiem, czy powinienem.
Ale to autobus szczęścia. A skrzat mówił...
Szybciej! Misie jadą!
Uciekam stąd
Bo, skarbie mój, donikąd
Nasz związek już nie prowadzi
Kiedyś bałam się być sama
Teraz cieszy mnie odmiana
Potrzeba mi szerszych ram
Dość już życia w puszce mam
Chodź, Josh.
Chcesz zawierzyć skorumpowanemu systemowi?
Pomyśl o swoim życiu. Autobus szczęścia cię woła.
Uciekam stąd
Bo, skarbie mój, ten twój rząd
Odbiera dech i mnie tłamsi
Miałeś być wybawicielem
Stałeś się ciemiężycielem
Prysnę gdzie się tylko da
Byle zwiać z tego mamra
Uciekam stąd
- Uciekam stąd - Dobra, zróbmy to!
Bo, skarbie mój, każdy sąd
Z miejsca mnie uniewinni
Zachowujesz się jak stróż
A paski z mody wyszły już
Uciekam, uciekam stąd!
W twoim kiciu nie ma wicu Więc uciekam stąd
Byłaś wspaniała. Uwielbiają cię.
Czułam to. To było niesamowite.
Naprawdę im się podobało?
Podobało? Zaniemówili. Zachwycili się. Zakochali.
Ty. Gimble. Idziesz ze mną.
Nie byłam przekonana, ale owacje na stojąco mówią same za siebie.
To jest teraz twoja garderoba.
Ciała już nie ma, krwi prawie też nie.
Witamy w showbiznesie.
Czy policja zabrała jakieś dowody?
Po co? Złapali już mordercę.
Rozgość się.
CZEKOLADKI TRUFLE MLECZNE
QUICK STREET 17. 11.00 W KAŻDĄ NIEDZIELĘ
Wracasz na przyjęcie?
No pewnie.
Czy adres „Quick Street 17” coś ci mówi?
Nie, czemu pytasz?
Bez powodu.
Trzymałabym się z daleka od Quick Street.
To niebezpieczne miejsce dla takich sarenek jak my.
Sarenek jak my.
Chodź.
O wilku mowa. Kolejna nieobliczalna noc w Schmicago.
Przynajmniej Josh jest bezpieczny.
Kiedy ujrzę
Mą bramę do gdzie?
Uciekam stąd
Bo, skarbie mój, ten twój rząd
Odbiera dech i mnie tłamsi
Miałeś być wybawicielem
Stałeś się ciemiężycielem
Prysnę gdzie się tylko da
Byle zwiać z tego mamra
Uciekam stąd
Bo, skarbie mój, każdy sąd
Z miejsca mnie uniewinni
Zachowujesz się jak stróż
A paski z mody wyszły już
Uciekam, uciekam stąd!
W twoim kiciu nie ma wicu Więc uciekam stąd
Napisy: Daria Okoniewska